مقدمه: آموزش بالینی زیربنای آموزش پرستاری است. علاوه بر محیط آموزشی، محیط حمایتی هم ممکن است در دستیابی به اهداف کارآموزی ها و رضایتمندی دانشجویان از کسب مهارتهای بالینی کمک کننده باشد، پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر محیط بالینی حمایتی بر رضایتمندی دانشجویان پرستاری در دوره کارآموزی طراحی گردید. روش کار: این مطالعه یک نیمه تجربی پس آزمون با گروه کنترل بود که با مشارکت 60 دانشجوی پرستاری که به دو گروه مساوی مداخله و کنترل تخصیص تصادفی شدند، در بیمارستانهای آموزشی مشهد در سال تحصیلی 1399-1398 انجام شد. برای دانشجویان گروه مداخله، برنامه محیط بالینی حمایتی که شامل سه جزء دانشی، مهارتی و بستر یادگیری بود، مدت دو هفته (50 ساعت) برگزار شد. بعد از مداخله رضایتمندی آنها با پرسشنامه استاندارد رضایتمندی از آموزش بالینی سنجیده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار 16-SPSS و آزمونهای تی مستقل و کای اسکوئر تحلیل شدند. سطح معناداری در کلیه آزمونها 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار سن دانشجویان گروه مداخله 8/0±, 9/20 و کنترل 1/1±, 3/20 بود (232/0p=). آزمون تی مستقل نشان داد، بعد از مداخله، میانگین نمره کلی رضایتمندی دانشجویان گروه مداخله (4/11±, 4/85) به میزان 9/26% بیشتر از گروه کنترل (8/15±, 3/67) بود (001/0>p). بیشترین نمره رضایتمندی مربوط به حیطه عملکرد مربی در گروه مداخله و کمترین نمره رضایتمندی مربوط به حیطه برخورد با دانشجو در گروه کنترل بود (05/0P<). نتیجه گیری: ایجاد محیط بالینی حمایتی، رضایتمندی دانشجویان را خصوصا در حیطه عملکرد مربی و برخورد با دانشجو بیشتر ارتقا می دهد و توصیه می شود در برنامه ریزی آموزش بالینی پرستاری توجه بیشتری به آن شود.

مقدمه و هدف: آموزش بالینی نقش مهمی در دستیابی کامل دانشجویان پرستاری به صلاحیت بالینی ایفا می کند. یکی از پارامترهای محیط بالینی که به نظر می رسد در دستیابی به اهداف کارآموزی ها کمک کننده باشد، محیط حمایتی است. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر محیط بالینی حمایتی بر صلاحیت بالینی دانشجویان پرستاری طراحی گردید. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی با مشارکت 60 دانشجوی پرستاری که به دو گروه مساوی مداخله و کنترل (با روش قرعه کشی) تخصیص تصادفی شدند، در بیمارستانهای آموزشی مشهد انجام شد. برای دانشجویان گروه مداخله، برنامه محیط بالینی حمایتی که شامل سه جزء دانشی، مهارتی و بستر یادگیری بود، به مدت دو هفته برگزار شد. قبل و بعد از مداخله صلاحیت بالینی آنها با پرسشنامه اصلاح شده صلاحیت بالینی مرتوجا (Meretoja Modified Nursing Competence Scale) سنجیده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 16 و آزمونهای تی مستقل، من ویتنی، تی زوجی و کای اسکوئر تحلیل شدند. یافته ها: نتیجه آزمون تی مستقل نشان داد، بعد از مداخله، میانگین نمره کلی صلاحیت بالینی دانشجویان گروه مداخله(6/16± 8/80 از 100 نمره) بصورت معنی داری بیشتر از گروه کنترل (9/10± 3/68 از 100 نمره) بود(003/0 p=). همچنین میانگین نمره صلاحیت بالینی گروه مداخله در ابعاد کمک به بیمار، آموزش و راهنمایی و اقدامات درمانی نسبت به گروه کنترل افزایش معنی داری داشت (05/0P<). نتیجه گیری: ایجاد محیط بالینی حمایتی، صلاحیت بالینی دانشجویان را خصوصا در حیطه های کمک به بیمار و آموزش و راهنمایی بیشتر ارتقا می دهد و توصیه می شود در برنامه ریزی آموزش بالینی پرستاری توجه بیشتری به آن شود.

مقدمه: انتقال آموخته ها، به معنای استفاده از دانش، مهارت و نگرش جدید فراگرفته شده از برنامه های آموزش مداوم در کار می باشد. بسیاری از فاکتورها نقش تسهیل کننده یا بازدارنده در انتقال آموخته ها دارند. از جمله، شرایط حمایتی محیط کار برای انتقال آموخته ها ضروری است. هدف این مطالعه بررسی نگرش پرستاران به شرایط حمایتی محیط کار موثر بر انتقال آموخته ها به کار، در دو بیمارستان تامین اجتماعی البرز کرج و شهریار در سال 1388 بود.روش ها: تحقیق حاضر یک مطالعه توصیفی بود که از روش نمونه گیری سرشماری استفاده گردید و 132 پرستار از دو بیمارستان تامین اجتماعی البرز کرج و شهریار در این مطالعه شرکت نمودند. ابزار های استفاده شده شامل فرم انتخاب نمونه، مشخصات دموگرافیک و پرسشنامه مقیاس شرایط انتقال بود. این مقیاس نشان دهنده چگونگی درک پرستاران از محیط کارشان جهت استفاده از دانش و مهارت آموخته شده در طی برنامه های آموزش مداوم است و شامل 4 زیرمقیاس است: حمایت همکاران، حمایت سوپروایزران، تشویق و فشار های موقعیتی. داده ها توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از آمار توصیفی، آزمون تی و آنالیز واریانس یک طرفه تحلیل گردید.نتایج: این مطالعه نشان داد که میانگین نمره نگرش پرستاران به شرایط حمایتی محیط کار (92.15±16.61) بود و اکثر پرستاران (60.6 درصد) نگرش متوسطی به شرایط حمایتی محیط کار داشتند. بیشترین میانگین حمایت مربوط به حمایت همکاران (40.54±8.42) و کمترین میانگین حمایت مربوط به فشارهای موقعیتی (11.54±3.35) بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد شرایط حمایتی محیط کار بر توانایی پرستاران برای استفاده از دانش و مهارت جدید به کار تاثیر می گذارد. برنامه ریزی در راستای ارتقای شرایط حمایتی محیط کار برای پیشرفت در کیفیت مراقبت و بهره وری پرستاران ضروری به نظر می رسد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین پیامدهای تنیدگی حرفه ای و سرسختی به منزله یکی از منابع بالقوه حمایتی بود. 100 کارشناس دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز (با میانگین سنی 38.18) به طور تصادفی انتخاب شدند و به زمینه یابی دیدگاههای شخصی و سنجشهای عوامل تنیدگی زای حرفه ای شامل مقیاس تعارض بین فردی در محیط کار، مقیاس محدودیتهای سازمانی و فهرست بارکمی کار پاسخ دادند. نتایج نشان می دهد سرسختی با عوامل تنیدگی زای حرفه ای همبستگی منفی معنادار دارد و می تواند تعارض بین فردی و محدودیتهای سازمانی را به طور معنادار پیش بینی کند. برخی از مکانیزمهای زیربنایی ارتباطهای ناشی از عوامل تنیدگی زا و استلزامهای آنها بر اساس الگوی فرایند تنیدگی حرفه ای مورد بحث قرار گرفته اند.

مواجهه با ساختارهای خشتی و گلی به دلیل گرفتاری ها و ابهامات حفاظتی در اتخاذ و گزینش تدابیر منطقی، بیشتر از آنچه  که مایۀ هیجان باشد، عامل هراس و تشویش حفاظت گران است. نجات بخشی چنین آثاری که گاه مرز بین شور و شعور و احساس و منطق را در می نوردد، بدون در نظر گرفتن نیازمندی آنها به مراقبت دائم، عقیم می ماند و گاه نتایجی اسف بار بر جای می نهد. این حقیقت ناشی از آن است که جامعۀ حفاظت گران در کل و بنا به هر دلیل، تلاشی بسیار کندتر از شتاب عوامل تأثیرگذار محیطی و گاه اندیشه های نامعقول و مخرب انسانی داشته و دارند. آنچه اعمال سیاست گذاری های حفاظتی در مورد چنین یادمان هایی را با احتیاط و حساسیتی ویژه همراه ساخته، ضرورت توجه به این نکته است که ایده های منظور شده هم باید کالبد اثر را در بر گیرند و هم حافظ سنت های شکل دهنده به فرهنگ معماری سازندۀ آن باشند. سنت هایی پا گرفته بر محور نیاز و گریز از اسراف که امروزه رنگ باخته اند و احیای آنها مستلزم در پیش گرفتن تدابیر حفاظتی ویژه خواهد بود. تجربه نشان داده است اتخاذ چنین سیاست هایی، پشتیبانی عمومی اما متولی واحدی را می طلبد تا تلاش های پراکنده در مسیری درست هدایت شوند و اندیشه های فاصله گرفته از منطق، در قالب مبانی خاصی سامان یابند. کم نیستند آثاری که بدون رعایت مفاهیم علمی حفاظت و مرمت مورد رسیدگی قرار گرفته اند اما هویت شان را بر باد رفته دیده اند. عمیقاً باید باور داشت که حفاظت در علمی ترین تعریف آن، بدون مراقبت حتی در ساده ترین شکل ممکن، دوام نخواهد آورد. تجربه نشان داده است که آثار خشتی و گلین بیشتر به نگهداری و مواظبت نیاز مندند تا دخالت های کالبدی. این تحقیق که به صورت میدانی و اسنادی (کتابخانه ای) و با رویکرد عینی و مبتنی بر مشاهدات و بررسی های محیطی انجام گرفته، این هدف را دنبال می کند که نقشی در پر کردن خلاء حفاظتی موجود داشته باشد و بتواند شرایط بهتری را برای حفاظت های آتی مجموعۀ چغازنبیل رقم بزند و دورنمای حفاظتی بهتری را در برابر تهدیدات بالفعل و بالقوه مجموعه ترسیم کند. این مهم زمانی کارآمد خواهد افتاد که پیشتر، چالش ها و تهدیدات شناخته شوند و تدابیر گذشته اثرسنجی گردند. این تحقیق همچنین در پی پاسخی به این پرسش است که تهدیدات پیش روی مجموعۀ  چغازنبیل کدام اند و سهم شان در این کارزار چیست؟ تجربۀ حفاظتی مجموعه در مواجهه با تهدیدات از آغاز تا آستانۀ شکل گیری پروژۀ بین المللی چغازنبیل که محدودۀ مطالعاتی تحقیق حاضر است این گمان را باورپذیر نشان می دهد که برای مقابله با تهدیدات، روی آوردن به شیوه های تدافعی منعطف نسبت به روش های تهاجمی خشک، به مراتب توفیق بیشتری به دنبال دارد.